Bagnet (fr. baionnette) bierze swoją nazwę od miasta Bayonne w południowej Francji, gdzie produkowano broń białą oraz pierwsze bagnety.
Jest to broń biała montowana do żołnierskiego karabinu, co pozwalało walczyć nim wręcz jak bronią drzewcową, np. włócznią.
Bagnety zaczęto stosować powszechnie ok. połowy XVII w., a ich wprowadzenie przypisuje się dowódcy garnizonu w Ypres, markizowi de Puysegur, który nakazał muszkieterom przygotować końce pik w taki sposób, by mogli je zatknąć w lufach swojej broni. Najstarszy typ bagnetu – bagnet szpuntowy – rzeczywiście miał rękojeść zakończoną cylindrycznie i był wkładany do lufy broni palnej. Taka konstrukcja uniemożliwiała jednak strzelanie i ładowanie.
Na przełomie wieku XVII i XVIII powstała konstrukcja rozwiązująca ten problem – bagnet tulejowy. Montowano go na karabinie zakładając tuleję na koniec lufy. Dzięki przesunięciu głowni (ostrza) na bok w stosunku do osi lufy można było zarówno prowadzić ogień, jak i walczyć wręcz. Miały one najczęściej głownie służące do kłucia. Przełomem w rozwoju tej broni było wprowadzenie przez wojsko francuskie bagnetów z rękojeścią, o głowni siecznej (z ostrzem przystosowanym do uderzania) w latach czterdziestych XIX w. Tak zwany jatagan mógł być używany jak tasak piechoty (zarówno w walce jak do różnych prac polowych). Od tego czasu bagnety przybierały najróżniejsze kształty i rozmiary. Nadawano im również cechy, dzięki którym mogły spełniać różne zadania. Niektóre zostały np. wyposażone w piłę wyciętą w grzbiecie głowni.
Teoretycznie miały one być przeznaczone dla wojsk inżynieryjnych i pozwalały na budowanie prostych konstrukcji, jednak użycie ich w walce uważano za wysoce niehumanitarne i żołnierzy schwytanych z taką bronią nie brano do niewoli. Niektóre bagnety współczesne przystosowane są np. do przecinania zasieków lub przewodów elektrycznych.
Autor: Kacper Małkiński
