Denary znalezione w Dolinie Liwca to świadectwo działalności człowieka na tych terenach w czasach starożytnych – ludów germańskich kultury przeworskiej i wielbarskiej. Wschód Mazowsza, porośnięty wówczas wielką puszczą, był dla podróżujących rzymskich handlarzy drogą, której nie mogli pokonać samodzielnie. Szeroka i podmokła dolina rzeki jeszcze bardziej utrudniała podróż. Korzystając z pomocy mieszkańców dzisiejszego Mazowsza, przedostawali się dalej na północ w poszukiwaniu upragnionego w cesarstwie bursztynu.
Przeważająca część z tysięcy monet rzymskich znajdowanych na ziemiach obecnej Polski to właśnie srebrne denary z I–III w.n.e. Denary dominują zarówno w skarbach liczących niejednokrotnie po kilka tysięcy sztuk, jak i w znaleziskach drobnych. Napływ wielkiej liczby denarów z I–II w.n.e. (od 64 do ok. 194/195 r.) na teren środkowoeuropejskiego Barbaricum wiązany jest z kontaktami o charakterze politycznym. Były to m.in. trybuty (np. w zamian za pomoc wojskową lub utrzymanie pokoju), subsydia (np. dla państw sprzymierzonych), łupy wojenne, opłaty za wykup jeńców, żołd.
